W swojej pracy posługuję się głównie modelem psychoterapii poznawczo-behawioralnej, którego efektywność poparta została wieloma badaniami. Zakłada on ścisły związek pomiędzy naszym sposobem myślenia, tym, co czujemy oraz naszym zachowaniem.

Korzystam też z innych znanych mi technik, w myśl zaczerpniętej z terapii krótkoterminowej zasady mówiącej, że „jeśli coś działa, rób tego więcej”.

Terapia poznawczo-behawioralna koncentruje się na określeniu celu i sposobu jego osiągnięcia – klient i terapeuta wspólnie identyfikują problem i pracują nad jego rozwiązaniem. Dużą rolę odgrywa tu samodzielna praca klienta między sesjami.

Terapia jest ograniczona w czasie – po wstępnej diagnozie określona zostaje ilość spotkań.

W początkowej fazie terapia skupia się na teraźniejszości, ale sięga też do przeszłości, o ile będzie to pomocne w zrozumieniu obecnej sytuacji i przewidywaniu przyszłych zachowań.

Za pomocą wielu technik i przekazywanej w formie psychoedukacji wiedzy, terapeuta uczy klienta rozpoznawać nieprzystosowawcze myśli i przekonania na temat siebie, innych i świata oraz modyfikować wzorce myślenia, emocji i zachowań, które do tej pory okazały się nieskuteczne.

Klient poznaje też skuteczne narzędzia autoterapii, z których z łatwością i będzie mógł skorzystać w dowolnym momencie życia po zakończeniu terapii.